Esmée loopt vast

Het verhaal van Esmée zag ik tijdens mijn opleiding bij Novilo voor het eerst. Ik weet niet waar het vandaan komt, wie of wat de bron is. Toch wil ik het verhaal heel graag delen. Het raakt mij elke keer weer. En belangrijker, als ik het gebruik bij trainingen raakt het veel leerkrachten. Vanuit dit gevoel hoop ik meer begrip te creëren voor alle Esmées in ons onderwijs.

Esmee is 9 jaar en telt de laatste schooldagen van groep 5 af. Elk schooljaar probeert ze opnieuw aansluiting te vinden bij haar juf, de klasgenootjes en het lesmateriaal dat ze aangeboden krijgt. In groep 1 lag Esmees interesse bij het lezen en schrijven. Ze maakte ‘werkjes’ aan de lopende band en genoot ze intens van alles wat ze las. De eerste schooldag van groep 3 liep Esmee trots op het schoolplein rond en deelde ze haar verwachtingen met een vriendje: ‘Ik denk dat we ook Chinees gaan leren schrijven en spreken.’ Haar interesses en verwachtingen kwamen duidelijk niet overeen met de stof die op school werd aangeboden. Het afgelopen schooljaar is vooral ingezoomd op was Esmee nog niet goed kan, terwijl zij dagelijks moeite ervaart met het zich concentreren op de vele rijtjes herhalingssommen. Op school past ze zich netjes aan en kropt ze al haar frustraties op. Thuis is Esmee boos omdat ze zich niet begrepen voelt: ‘Mam, waarom moet ik tien rijtjes dezelfde sommen maken, terwijl ik na een rijtje wel weet hoe het moet?’ Er is in de loop van de jaren een negatief patroon ontstaan: De onderwijsmethode richt zich op de fouten die Esmee maakt en Esmee toont steeds minder interesse in de leerstof.

In groep 5 lukt het Esmee niet meer om een ‘goed tot zeer goed’ te halen op de Cito-toetsen. Hierdoor kreeg ze steeds meer faalervaringen: ‘Zie je nou wel, de juf zegt dat ik het niet kan en ik kan zelfs geen goede Cito-toets meer maken.’ Esmee vertoont steeds meer lichamelijke klachten zoals hoofdpijn, buikpijn en stijve spieren. Heel af en toe zit ze er even helemaal doorheen en vertelt ze huilend aan haar moeder dat ze zichzelf is kwijtgeraakt en dat ze niet meer weet wie ze is. Op een dag komt Esmee huilend thuis uit school: ‘Het is niet eerlijk, mama, de juf zegt dat ik uit de plusklas moet omdat mijn scores op de Cito-toets net niet goed genoeg zijn voor de plusklas. Zie je nou wel, de juffen en andere kinderen vinden dat ik dom ben.’ Ze voelt zich niet begrepen. Esmee wordt inderdaad uit de plusklas gehaald. De juf legt haar uit dat er regels zijn verbonden aan de plusklas en dat zij hier niet meer aan voldoet. Esmee leert, zonder dat dit de intentie is, dat ze moet presteren en daarna pas uitdaging krijgt in de plusklas. Ze ervaart keer op keer dat ze niet begrepen wordt, hoe goed de juf ook haar best doet om haar plezier te laten beleven in de klas.
Dit heeft tot gevolg dat Esmee leert dat presteren belangrijker is dan andere dingen zoals plezier maken, samenwerken, fouten durven maken en doorzettingsvermogen. Er verandert iets in haar mindset. Esmee voelt zich alleen maar goed als ze iets perfect kan. De juf doet haar best om het uit te leggen, maar ze communiceren ieder op een ander niveau, waardoor ze elkaar niet begrijpen.

Esmee ziet het niet meer zitten op school. Ze houdt het bijna niet meer vol en vertrekt ’s morgens huilend op haar fiets naar school. Er is een negatief patroon ontstaan van demotivatie en slechte concentratie. Esmee doet steeds meer faalervaring op. In groep 4 haalde ze met gemak het hoogste niveau van de Cito-toetsen; nu lukt het haar niet meer om te presteren en ze daalt naar het niveau van matig tot ruim voldoende. Op school maakt ze haar kleding stuk uit frustratie. Steeds vaker benoemt Esmee dat ze graag dood wil omdat het volgens haar geen nut meer heeft om te leven. Op een ochtend vertelt ze thuis dat ze zeker weet dat zij geen kinderen wil, omdat ze het egoïstisch vindt dat haar ouders haar op de wereld hebben gezet. Ze zegt: ‘Waarom maak je een kind dat zich toch niet gelukkig mag voelen? Ik wil niet dat mijn kinderen ook zo ongelukkig worden, dus ik wil later geen kinderen.’ Op school krijgt Esmee te horen dat zij zich moet leren aanpassen, net als alle andere kinderen. Bovendien maakt ze nog fouten genoeg in de leerstof. De moeder van Esmee krijgt te horen dat ze haar pas extra leerstof kunnen aanbieden wanneer ze haar andere werkjes foutloos heeft afgerond.

Fanny
https://www.gripoptalent.nl/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to Top